یه غریب بی نشون ...

 

پرپرم کردی...

                                   سلام دوستای خوبم

                              اين يه قصه است فقط همين!!

       مث قصه آدم وحوا مثل ابراهيم واسماعيل ...و مثل قصه غربت خدا...

            تا حالا شده اونی که با يه نگاه ديوونتون کرده بهتون زنگ بزنه؟

                   تا حالاشده احساس کنين خوشبخت ترين انسانين؟                                     

                             آره به من زنگ زد...گفتم سلام               

                                          گفت سلام...

                                         قلبم تند ميزد...

                                      چشام سياهی رفت

            داشتم با بچه ها توی ميدون باهنر بستنی ميخوردم که زنگ زد...

                                  گفتم: واست شعر گفتم ...

                       گفت: چه فايده وقتی برام نميخونی؟و خوندم:

           من آن ققنوس بيتابم که بی بال وپرم کردی

          شبی با چشم خود سوزاندی و خاکسترم کردی

خنديد انگار خيلی براش جالب بود که يکی شاعرش باشه فقط شاعر درباری خودش

                                         خوندم:

            شکفتم تا ميان دست پر مهر تو جا گيرم

           وليکن تا به دستانت رسيدم پرپرم کردی...

                          بلند بلند شروع کرد به خنديدن...

        تو پوست خودم نميگنجيدم...تونسته بودم خنده رو روی لباش بيارم...

              گفت:من تازه سوزوندمت...هنوز منونده تا پرپرت کنم...

             خنديدم و خنديد...

                              غنچه کردم وخنديد...

                                                      گل کردم وخنديد...

                          شکفتم ولی نخنديد...پرپرم کرد...

        هنوزم دوستش دارم چون دست مهربونش بوی گل پرپر شده ميده

                                        همين...

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳۸٤/٢/۱۸ - حسین متولیان